می دانی ؟
از افسانه های قدیم ،
چیزهایی در ذهنم سایه وار درگذر است !
کودک ،
خرگوش ،
پروانه ....
و من چقدر دلم می خواهد ،
همه داستان های پروانه ها را بدانم
که بی نهایت بار
در نامه ها و شعر ها
در شعله ها سوختند
تا سند ِ سوختن نویسنده شان باشند !
پروانه ها !
آخ !
تصور کن !
آن ها در اندیشه ی چیزی مبهم ،
که انعکاس لرزانی از حس ِ ترس ُ امید را
در ذهن کوچک و رنگارنگشان می رقصاند ،
به گـُل ها نزدیک می شوند !
یادم می آید !
روزگاری ساده لوحانه ،
صحرا به صحرا
و بهار به بهار
دانه دانه بنفشه های وحشی را یک دسته می کردم !

عشق را چگونه می شود نوشت ؟
در گذر ِ این لحظات ِ پـُـر شتاب ِ شبانه
که به غفلت آن سوال ِ بی جواب گذشت ،
دیگر حتی فرصت ِ دروغ هم برایم باقی نمانده است
وگرنه چشمانم را می بستم
و به آوازی گوش می دادم ،
که در آن دلی می خواند :
من تو را ،
او را ،
کسی را دوست می دارم !

خواباندن پیراهن موسا در چای !
مقاومت ِ پلاستیک
و مرور ِ خود در گفته های بی پشتوانه !
سوال: شما از کی هنرپیشه گی رو شروع کردید ؟
جواب: از وقتی که چشم در چشم مخاطبم ،
اولین دروغ موفقیت آمیز زندگی ام را گفته ام !
سوال:  شما چرا چشم دیدن همدیگر را ندارید ؟
جواب: نان ، مادر ِ نفی دیگران است !
سوال: پس تکلیف ِ مـَردُم چه می شود ؟
جواب: مردم در طول عمرشان
یک بار نشده با خیال ِ صددرصد راحت هندوانه به خانه ببرند !
سوال: چرا مدعیان ِ فرهنگ و هنر اینقدر نمکدان می شکنند ؟
جواب: نظر ِ خود شما چیست ؟
سوال: به نظر ِ من چون کلمه ی مردم در ذهن شما یک کلمه ی انتزاعی است !
جواب: شما دانشجویید ؟
سوال: بلـه !
جواب: می شناسمتون !
سوال: مهم نیست تکرار ترم ها تاوان شیرینی است !
. . . .

هر چی زمان داشتم دادم به جاش
یه ساعت سوییسی گرفتم
بندش طلا
رنگش وسترن
دیگه زمان بی زمان
هشت شب ، خواب
هشت صبح، اداره
هر چه راه داشتم دادم
به جاش یه جفت کفش ملی گرفتم
چکمه س بدمصب
تو برقشون مو رو از ماست می کشم
دیگه راه ، بی راه
هشت شب ، اتاق خواب
هشت صبح ، اتاق کار